Country roads naar het wilde westen

Cowboys en indianen. Rodeoshows en live country muziek. Geen woestijn maar een knus indianendorp met schitterende rode rotsformaties in Bryce Canyon. Ik zie vanalles in die typische rotsen en fantaseer erop los! Het was vast ooit een levendig dorp met zo’n gezellig marktplein, grote kastelen en stoere indianen op versierde paarden. Het is alsof ik kijk naar een schouwspel dat van het één op andere moment is betoverd waardoor alles en iedereen in steen is veranderd. Wanneer zou de betovering worden opgeheven? Maar voordat ik daarachter kom, brachten we eerst een bezoek aan Zion National Park.

Een beproeving in Zion

Het overvolle, drukke Las Vegas laten we achter ons en een paar uur later begeven we ons in een compleet andere wereld. De woestijn heeft plaatsgemaakt voor een vruchtbaar landschap waar de Virgin River de levensader is. We rijden Zion National Park binnen en dat dit een populaire bestemming is, beseffen we ons dan nog niet direct. We zijn onderweg naar onze afgelegen, knusse blokhut middenin het bos. De volgende dag gaan we er ‘op tijd’ op uit om de Zion kloof te verkennen. Maar op tijd lijkt toch te laat. Want om 9 uur in de ochtend blijken de (wat schaarse) parkeerplekken in en nabij het park volledig vol. Huh? Heb ik de memo gemist? Had ik eerder moeten zijn? Na wat rondvragen, vertelt een ranger ons dat de parkeerplaatsen vaak al vol zijn tussen 7 en 8 uur in de ochtend (zeker in het weekend) en dat we 8 miles verderop kunnen parkeren, net buiten het park. Je begrijpt, ik moest even tot 10 tellen (of misschien wel tot 100). Hoewel ik stevig baal, kan ik redelijk snel weer terugveren (vond ik zelf) en ik vind een soort tussenoplossing. Ik parkeer onze auto bij de plaatselijke supermarkt iets buiten het park (in plaats van op het grote, afgelegen parkeerterrein) want daar was (gek genoeg) voldoende parkeergelegenheid. Een goede zet, want zo 'besparen' we nog wat tijd. Ik wist toen nog niet dat ik (in tegenstelling tot de meeste mensen) het bordje ‘parkeer hier 45 minuten of wordt weggesleept’ niet had gezien...

Inmiddels hebben we ons weten te proppen in de drukke shuttlebus en net als veel enthousiaste wandelaars laten we ons zo ver mogelijk de kloof in brengen. Vanaf hier leggen we de tocht verder te voet af. Voor een deel van de wandeling hebben mijn ouders speciaal waterschoenen aangeschaft (en ik heb mijn schitterende Teva’s bij me, ahum) omdat we de rivier moeten kruisen. Waar we kijken, zien we enorme rotswanden. Het is alsof we op de bodem van een ooit immense rivier lopen. Na een klein wandeltochtje stopt het wandelpad en is het tijd voor de waterschoenen. Vrolijk pakt mijn moeder die van haar meteen uit haar tas en is zichtbaar blij dat ze eindelijk aan mogen. ‘Ik heb ze toch niet voor niets meegenomen' roept ze, dus we gaan! Hand in hand loop ik met haar over de glibberige rotsen, terwijl m’n vader dit vermakelijke tafereel vastlegt. Na de waterpret besluiten we om de terugweg in te zetten en steeds speelt de vraag door mijn hoofd:
 Zou de auto er nog staan? (ik had vast een voorgevoel). De shuttlebussen brengen ons terug en zal je net zien, stap ik nog uit bij de verkeerde halte (en wordt nog bijna aangereden door een enorme pick-up truck (en helaas zat er een vrouw achter het stuur). Mijn hartslag gaat omhoog als ik de parkeergarage van de supermarkt nader.. en… ‘The Beast’ (onze huurauto).. ze staat er nog gelukkig!

Country style

We vervolgen onze reis verder naar het oosten van de staat Utah en zetten de radio nog net iets harder als het liedje ´Country roads, take me home´ van John Denver op de radio is. De omgeving doet ons denken aan een decor uit van die cowboy films in het wilde westen. Kom naar een rodeoshow of bezoek een country dinershow met live muziek. We weten niet waar we moeten kijken want de omgeving is prachtig. We stoppen regelmatig om de ruwe rode rotsformaties op de foto te zetten (of maken een kiekje waar we zelf poseren in deze fotogenieke omgeving). M’n ouders krijgen echt de smaak te pakken kan ik wel zeggen en voor de gelegenheid koopt mijn vader zelfs zo’n ‘echte’ countryhoed. Alsof zijn hoofd ervoor is gemaakt, het staat hem goed en hiermee kan hij zeker aan tafel verschijnen bij de dinershow die we in de avond bezoeken (foto's volgen nog :).

Die dag erna gaan we verder op onderzoek uit: ‘Is het een toverspreuk en komt de hele rotspartij tot leven of zijn het ‘echt’ rode rotsen die eeuwenlang door de natuur gevormd zijn? Wat waar is, maakt eigenlijk niet uit, ik fantaseer er nog even op los en droom die nacht verder over indianen die met pijl en boog langs de steile cliffs galoperen. Morgen gaan we verder naar Page en onze reis(verhalen) worden vervolgd. Leuk dat je (nog steeds) meeleest!