Smile in San Francisco

“Hey Siri, speel John de Bever op Spotify” vraag ik vriendelijk terwijl ik net heb plaatsgenomen achter het stuur van onze enorme Amerikaanse SUV (een Ford Edge). Ik weet dat m'n ouders graag naar het nummer 'Jij krijgt die lach niet van mijn gezicht' luisteren en de sfeer zit er meteen goed in. Ik neurie wat mee terwijl ik probeer om 'The Beast' onder de knie te krijgen. The Beast, dat vind ik wel een toepasselijke naam voor onze auto want van buiten oogt ze log en groot en van binnen is ze rustig en zacht.  We verlaten het koele San Francisco en rijden verder in oostelijke richting. Ondanks dat we waren voorbereid, krijgen we tijdens de eerste stop toch een (figuurlijke) klap in ons gezicht. Het is HOT! en zomaar 15 graden warmer en de temperatuur loopt nog verder op...

Van Cable Car naar zelfrijdende auto

Maar eerst terug naar onze indrukken van San Francisco. Dat ze hier (ver) voorlopen op ‘ons’ merken we al snel. Want, zien we dat nou goed? Daar komt een zelfrijdende auto zonder bestuurder ons tegemoet rijden. Even later zien we er nog één en nog één. Het stikt ervan. Deze auto’s mengen zich zonder blikken of blozen tussen het ‘gewone’ verkeer en de locals kijken er niet meer van op. Na een paar dagen begint het voor ons ook wat te wennen, maar het blijft toch een fascinerend beeld, die zelfrijdende auto’s. En het contrast kan bijna niet groter als we van de ‘toekomst proof’ zelfrijdende auto’s naar een ultiem ‘museumstuk’ gaan. Ik koop retourtickets voor de beroemde Powell & Hyde cable car. Deze cable car (gemaakt in 1869) wordt nog dagelijks ingezet om locals en (vooral) toeristen een prettig ritje te geven door de heuvelachtige straten van San Francisco.

Vroeger (toen ik klein was) keek ik altijd naar de serie ‘Full House’ wat zich afspeelde in San Francisco. Op televisie zag ik enthousiaste mensen die nonchalant uit zo´n cable car hingen met hun haar wapperend in de wind. Dat wil ik ooit ook eens, dacht ik! En alsof een droom in vervulling ging, voor ik het wist flaneerde ik zelf met een grote glimlach van oor tot oor in de welbekende Powell & Hyde cable care door de straten van San Francisco.

Indrukwekkend Alcatraz

Maar eerlijk is eerlijk, ons verblijf in San Francisco is niet compleet zonder een bezoek aan de beruchte (voormalige) bajes Alcatraz. Poeh, het is een populaire bestemming en al vroeg is het dringen om op de boot te komen die ons naar het eiland brengt (gelukkig had ik de tickets al weken eerder geboekt). Net als wij willen andere toeristen ook even in de huid kruipen van ‘El Capone’ die daar verbleef. Of willen met eigen ogen zien hoe de gebroeders Anglin hun 'mission impossible' volbrachten door te ontsnappen. Mijn ouders waren op de hoogte van dit verhaal omdat ze thuis de film ‘Escape from Alcatraz’ nog op hun gemak hebben bekeken. Ondanks dat ‘The Rock’ (dit is de bijnaam van Alcatraz omdat het is gelegen op een puntige rots 2 kilometer van de kust) enigszins in vervallen staat verkeerde, was het bezoek toch zeer de moeite waard.

Nog even speel ik met de gedachte om na ons bezoek een heerlijk glaasje wijn te bestellen op een zonnig terras, maar 15 dollar voor één glas eenvoudige huiswijn gaat zelfs voor mij te ver. Ik druip af met een waterig glaasje Fanta en begin met het inpakken van mijn koffer. De volgende dag rijden we door naar het zonnige en droge (ooit door grote branden geteisterde) Yosemite National Park. Na aankomst nemen we een duik in het zwembad en doen spelletjes in de gameroom. Last van de jetlag hebben we steeds minder. Maar goed ook want morgen gaan we vroeg op pad! Tot de volgende keer!